تبليغاتX
دوست داران لامرد -
به اندازه كافي اندوه داشته باشي تا يك انسان باقي بموني و به اندازه كافي اميد تا خوشحال بموني
 

متحیرم که چه گویم چه کنم هستیم بسته بمویم چه کنم!

چون به اطراف نظر اندازم یاوری هیچ نجویم چه کنم!

با همه بی کسی و بدبختی دراین راه چه پویم چه کنم!

تقدیم به آشنای فرشتگان بهشتی

ناخدای بدون کشتی

عزیزم!

 

ما که رفتیم ولی یادت باشه دیوونت بودیم

واسه تو یه عمر اسیر توی این خونه بودیم

ما که رفتیم ولی این رسم وفاداری نبود

قصه چشمای تو واسه ما تکراری نبود

ما که رفتیم ولی مزد دستای ما این نبود

دل ما  لایق اینکه  بندازی  زمین  نبود

ما که رفتیم ولیکن قدرت رو دونسته بودیم

بیشترم خواسته بودیم ولی نتونسته بودیم

ما که رفتیم تو برو دل بده دست دیگری

به قول حافظ ما هم داریم یه یار سفری

ما که رفتیم دل ندیم دیگه به عشق کاغذی

لااقل میومدی پیشم واسه خداحافظی

شاید اشتباه اما عاشقا دروغ میگن

آدمای مهربون و باوفا دروغ میگن

اونا که  میگن تا  همیشه  دیوونتن

بذار بی پرده بگم که به شماها دروغ میگن

اونایی که میان به این بهونه ها که اومدن

از توی شهر قشنگ قصه ها دروغ میگن

اونا که فدات بشم تیکه کلامشون شده

به تموم آسمونها به خدا دروغ میگن

اونا که با قسم و آیه می خوان یجوری بهت بگن

تا  قیامت  نمیشن  ازت  جدا  دروغ میگن.

(¯`A´¯)
`*.Z.*´
¸.•´¸.•*¨) ¸.•*¨)
(¸.•´ (¸.•´ .•´ ¸¸.•¨¯`•
_____****__________**** _______
___***____***____***__ *** ____
__***________****_______***____
_***__________**_________***___
_***_____________________***___
_***________       _________***___
__***_____       ___      ______***____
___***______         _______***_____
____***_____LOVE!_____***______
______***___________***________
________***_______***__________
__________***___***____________
____________*****______________
_____________***_______________
______* ______     
به کسی که دوستش دارم   

|+| نوشته شده توسط منصور صفری در شنبه بیست و نهم اردیبهشت 1386  |
 
 
بالا